In de wereld van vandaag is Isang Yun een onderwerp geworden dat van groot belang is voor een breed publiek. Van zijn impact op de samenleving tot zijn invloed op het persoonlijke niveau heeft Isang Yun geleid tot eindeloze debatten en onderzoek dat probeert de ware betekenis en reikwijdte ervan te begrijpen. Met de vooruitgang van de technologie en de mondialisering heeft Isang Yun een nog grotere relevantie gekregen, waardoor debatten en reflecties zijn ontstaan op verschillende terreinen, zoals de politiek, de economie, de cultuur en het milieu. In dit artikel zullen we de verschillende aspecten en perspectieven met betrekking tot Isang Yun onderzoeken, waarbij we het belang ervan vandaag en de toekomstige projectie ervan analyseren.
Isang Yun | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Uitreiking van de Kulturpreis van de stad Kiel aan Isang Yun (1969)
| ||||
Algemene informatie | ||||
Volledige naam | Isang Yun | |||
Geboren | 17 september 1917 | |||
Geboorteplaats | Gyeongsangnam-do![]() | |||
Overleden | 3 november 1995 | |||
Overlijdensplaats | Berlijn![]() | |||
Land | ![]() | |||
Werk | ||||
Genre(s) | klassiek | |||
Beroep | componist, muziekpedagoog, dirigent | |||
(en) AllMusic-profiel (en) Discogs-profiel (en) Last.fm-profiel (en) MusicBrainz-profiel | ||||
|
Isang Yun (Tongyeong, Korea, 17 september 1917 – Berlijn, 3 november 1995) was een Zuid-Koreaans componist, muziekpedagoog en dirigent. Toen Yun geboren werd was Korea bezet door Japan.
In de jaren 30 begon hij met zijn muziekstudies in Osaka, Japan (cello en muziektheorie) en Tokio (contrapunt en compositie). In de Tweede Wereldoorlog zat hij bij het anti-Japans Verzet, werd in 1943 opgepakt en in Japanse gevangenschap gemarteld. Met een studiebeurs die hij 1955 samen met de cultuurprijs van de stad Seoel kreeg, kon hij in Parijs aan het Conservatoire national supérieur de musique en in Berlijn onder andere bij Boris Blacher studeren. In Berlijn was hij ook leerling van Josef Rufer, zelf een leerling van Arnold Schönberg, en hij leerde het componeren met twaalf opeen betrokken tonen. Een belangrijk punt was zeker ook de deelname aan de Darmstädter Ferienkurse in 1958. Vanuit Duitsland vond hij aansluiting bij de internationale Avant-garde.
Zijn muzikale doorbraak kwam in 1965 met de première van zijn boeddhistisch oratorium Om mani padme hum en in 1966 met de première van Réak in Donaueschingen.
De Zuid-Koreaanse geheime dienst arresteerde hem in 1967 en hij werd opnieuw gemarteld. Hij werd wegens landverraad aangeklaagd. In een politiek showproces werd hij in eerste instantie tot een levenslange gevangenisstraf veroordeeld. Door internationale protesten werd hij echter in 1969 vrijgelaten. In 1971 werd hij genaturaliseerd Duitser.
Van 1970 tot 1985 was hij docent en sinds 1974 als professor verbonden aan de Hochschule der Künste in Berlijn.
Als componist schreef hij meer dan 100 werken, onder andere vier opera's, meerdere instrumentaal-concerten, vijf symfonieën en kamermuziek. Zijn muziek streeft naar vrede en verzoening, datzelfde wilde hij bereiken op het politieke vlak tussen Noord-Korea en het zuiden.
Hij was lid van de Akademie der Künste in Hamburg en Berlijn alsook van de Academia Scientiarum et Artium Europaea in Salzburg, ere-lid van de Internationalen Gesellschaft für Neue Musik, ere-doctor van de Universiteit Tübingen en onderscheiden met de Goethe-Medaille van het Goethe-Instituut en met het Große Verdienstkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland.
Na zijn overleden in Berlijn werd hij in een ere-graf van die stad begraven.
Voltooid in | titel | aktes | première | libretto |
---|---|---|---|---|
1965 | Der Traum des Liu-Tung | voorspel, 1 akte in 4 droombeelden en naspel | 25 september 1965, Berlijn | naar een Oud-Chinees leerstuk van Ma Chi-Yuan in de vertaling van Hans Rudelsberger |
1967-1968 | Die Witwe des Schmetterlings | 1 akte, 3 taferelen | 23 februari 1969, Neurenberg | Harald Kunz naar een Chinees verhaal uit de 16e eeuw |
1969-1970 | Geisterliebe | 2 bedrijven | 20 juni 1971, Kiel | Harald Kunz |
1971-1972 | Sim Tjong | 2 aktes met voor- en tussenspel | 1 augustus 1972, München | Harald Kunz naar een Koreaans legende |
Dromen (= Combinatie van "Der Traum des Liu-Tung" en "Die Witwe des Schmetterlings") |