In dit artikel wordt het onderwerp Helderziendheid vanuit een breed en gedetailleerd perspectief behandeld, met als doel de lezer een complete en verrijkende visie op dit specifieke probleem te bieden. Langs deze lijnen zullen verschillende aspecten met betrekking tot Helderziendheid worden onderzocht, waarbij relevante informatie, diepgaande analyses en illustratieve voorbeelden worden geboden die de lezer in staat zullen stellen dit onderwerp volledig te begrijpen. Met dit artikel is het doel om nuttige en praktische kennis te verschaffen die in verschillende contexten kan worden toegepast, en om reflectie en debat rond Helderziendheid te stimuleren.
Helderziendheid of clairvoyance is het veronderstelde vermogen op buitenzintuiglijke wijze beelden te zien van situaties of gebeurtenissen op een andere plaats of in een andere tijd. Iemand die dit vermogen claimt wordt een helderziende of paragnost genoemd.
Zoals alle paranormale verschijnselen wordt het bestaan van helderziendheid betwist. Zelfs binnen de parapsychologie bestaat onenigheid over de geldigheid of de interpretatie van experimenten met helderziendheid.
Een helderziende stelt dat die iets over situaties of gebeurtenissen opvangt dat die redelijkerwijs niet kon weten of vermoeden.[1] Veel mensen kunnen af en toe ervaringen hebben die als helderziend opgevat worden; mensen die zulke ervaringen naar buiten brengen en zich ermee presenteren wordt als helderziend aangeduid. Er worden uiteenlopende beweringen gedaan over de totstandkoming van zulke ervaringen, zo zou worden gedachten, gevoelens, herinneringen, of visualisaties van genoemd als fenomenen die een helderziende zou kunnen opvangen. Sommige paragnosten treden op als paranormale genezers (magnetiseurs of handopleggers).
Hoewel paragnosten vaak beweren door de politie ingeschakeld te zijn om vermiste mensen of voorwerpen te helpen opsporen, is het in werkelijkheid andersom: de paragnosten geven ongevraagd advies. Uit een rondvraag in een Engels politiedistrict bleek dat de adviezen van paragnosten nooit klopten bij zaken die uiteindelijk opgelost werden.[2] De Nederlandse justitie sluit echter in uiterst zeldzame gevallen het gebruik van "onorthodoxe opsporingsmethoden" zoals het gebruik van een helderziende, hypnose of een leugendetector niet uit, zo liet minister Ivo Opstelten in 2012 weten middels een brief aan de ChristenUnie.[3]
Enkele bekende personen die zich als helderziend presenteerden: