Momenteel is Hedwig Courths-Mahler een onderwerp dat aanzienlijke relevantie heeft verworven in de samenleving. De impact ervan is opgemerkt in verschillende aspecten van het dagelijks leven, waardoor discussies en debatten op verschillende gebieden zijn ontstaan. Of het nu op persoonlijk, academisch of professioneel vlak is, Hedwig Courths-Mahler is erin geslaagd de aandacht te trekken van een breed spectrum van mensen, wat zowel interesse als onzekerheid wekt. In dit artikel zullen we de verschillende aspecten van Hedwig Courths-Mahler grondig onderzoeken, waarbij we de oorsprong, evolutie en gevolgen ervan analyseren, om een brede en kritische visie te bieden op dit onderwerp dat vandaag de dag zo relevant is.
Hedwig Courths-Mahler | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Algemene informatie | ||||
Volledige naam | Ernestine Friederike Elisabeth Mahler | |||
Geboren | 18 februari 1867 | |||
Geboorteplaats | Nebra (Saksen-Anhalt) | |||
Overleden | 26 november 1950 | |||
Overlijdensplaats | Rottach-Egern | |||
Geboorteland | Duitsland | |||
Beroep | Schrijfster | |||
Werk | ||||
Genre | Verstrooiingslectuur | |||
(en) IMDb-profiel | ||||
|
Hedwig Courths-Mahler , geboren: Ernestine Friederike Elisabeth Mahler (Nebra (Saksen-Anhalt), 18 februari 1867 - Rottach-Egern, 26 november 1950), was een Duitse schrijfster. Ze gebruikte ook de pseudoniemen "Relham", "H. Brand", "Gonda Haack" en "Rose Bernd".
Hedwig werd geboren als buitenechtelijk kind van marketentster Henriette Mahler en binnenschipper (op de Saale) Ernst Schmidt. Haar vader stierf nog voor haar geboorte en Hedwig groeide bij een pleeggezin in Weißenfels op. Zij verliet op jonge leeftijd de school om geld te gaan verdienen.
In Leipzig werd ze gezelschapsdame van een oude dame, die ze ook moest voorlezen. Daarbij ontdekte ze het plezier in schrijven. Op zeventienjarige leeftijd schreef zij haar eerste vertelling Wo die Heide blüht, deze werd in een plaatselijke krant gepubliceerd. In Halle (Saksen-Anhalt) werkte zij daarna als verkoopster.
In 1889 trouwde zij in Leipzig met kunstschilder en decorateur Fritz Courths en kreeg twee dochters, Friede Birkner en Margarete Elzer, die beiden op volwassen leeftijd ook schrijfster werden. Pas in 1904 verscheen in het Chemnitzer Tageblatt als feuilleton haar eerste roman Licht und Schatten. Hoewel zij in de Hitler-tijd toetrad tot de SS en lid was van de Reichsschrifttumskammer, de Duitse tegenhanger van de Cultuurkamer in het bezette Nederland, weigerde zij haar verhalen aan te passen aan door het regime opgelegde nationaalsocialistische aanwijzingen. Hierdoor kon zij tot 1945 minder publiceren. Daarna werd zij een zeer productieve auteur, die jaarlijks meerdere romans publiceerde. In totaal schreef zij ruim 200 romans met een totale oplage van ongeveer veertig miljoen stuks.
Courths-Mahlers romans moeten tot de "verstrooiingslectuur" worden gerekend, niet tot de eigenlijke literatuur. Ook in Nederland worden haar verhalen, die wat verloop betreft in enkele gevallen enigszins aan het sprookje van Assepoester herinneren, door sommige critici smalend "keukenmeidenromannetjes" of kasteelromans genoemd. Haar werken behandelen steeds dezelfde cliché-achtige thema's: mensen die sociaal achtergesteld zijn, bijvoorbeeld door onterving, maar vaak wel nog contacten onderhouden met mensen uit een hogere stand, zoals de adel, (de verhalen spelen meestal voor de val van de Duitse adel aan het eind van de Eerste Wereldoorlog), overwinnen deze standsverschillen door de liefde. De hoofdpersonen moeten tegen intriges opboksen, maar komen uiteindelijk tot elkaar en verkrijgen rijkdom, geluk en aanzien. Ondanks de naar moderne inzichten conservatieve opvattingen over mannelijke en vrouwelijke rolpatronen worden deze boeken nog steeds graag door een brede kring vooral vrouwelijke fans gelezen.
Een aantal van haar werken, waaronder wellicht haar beste boek, Griseldis, zijn in de jaren 1970 voor de Duitse TV verfilmd. Deze films zijn toen ook in Nederland uitgezonden: