In de wereld van vandaag blijft Ysbrant van Wijngaarden een onderwerp van grote relevantie en interesse voor een groot deel van de bevolking. In de loop van de tijd is Ysbrant van Wijngaarden erin geslaagd in het middelpunt van de belangstelling van academici, professionals en amateurs te blijven, wat het belang en de impact ervan op verschillende gebieden van de samenleving aantoont. Door de geschiedenis heen is Ysbrant van Wijngaarden het onderwerp geweest van talrijke studies, debatten en reflecties, wat heeft bijgedragen aan het verrijken van de kennis over dit onderwerp. In dit artikel zullen we enkele belangrijke aspecten met betrekking tot Ysbrant van Wijngaarden onderzoeken, met als doel ons te verdiepen in de betekenis, de evolutie en de relevantie ervan vandaag de dag.
Ysbrant van Wijngaarden | ||||
---|---|---|---|---|
Persoonsgegevens | ||||
Bijnaam | Ysbrant, Ysbrant.17 | |||
Geboren | Den Haag, 29 april 1937 | |||
Overleden | Marinella di Selinunte opSicilië, 7 december 2021 | |||
Geboorteland | Nederland | |||
Beroep(en) | Beeldend kunstenaar | |||
Oriënterende gegevens | ||||
Stijl(en) | Hedendaagse kunst, Moderne kunst | |||
RKD-profiel | ||||
|
Ysbrant van Wijngaarden (Den Haag, 29 april 1937 - Marinella di Selinunte op Sicilië, 7 december 2021) - bekend onder de kunstenaarsnaam 'Ysbrant' of 'Ysbrant.17' - was een schilder. Hij woonde en werkte te Antwerpen.
Ysbrant volgde in 1955-1956 the Central School of Arts and Crafts in Londen, waar hij les kreeg van Patrick Heron en Roger Hilton. Daarna studeerde hij aan het Hoger Instituut voor Schone Kunsten in Antwerpen (1957-1958). In 1958 was Oskar Kokoschka zijn docent aan de Schule des Sehens in Salzburg, en van 1961 tot 1963 kreeg hij les van Bruno Saetti aan de Academie voor Schone Kunsten van Venetië.
In 1960 kreeg Ysbrant de Camille Huysmans Prijs voor schilderkunst toegekend. Van 1968 tot 2000 leefde en werkte Ysbrant in Venetië.
De laatste jaren van zijn leven woonde Ysbrant op Sicilië. Hij overleed daar begin december 2021 op 84-jarige leeftijd.[1]
Het werk is onder meer beïnvloed door Max Beckmann, Gustave De Smet en Jean Brusselmans.
In 1986 probeerde het Nederlandse weekblad Elsevier zijn stijl te omschrijven: “Ysbrant schildert niet grof, maar fijn-expressionistisch. Perspectief vindt hij onbelangrijk. Zijn afbeeldingen zijn allemaal even plat, ook doordat hij zijn figuren in wisselende en vreemde houdingen neerzet. Zijn schilderijen neem je niet en passant in je op. De indrukwekkende hoeveelheid informatie laat dat niet toe. Het zit propvol gegevens die je overspoelen en overweldigen; en ook vermoeien.”
Een andere criticus gewaagde van een volgeling van de Cobra (Copenhagen, Brussel, Amsterdam): “Ik heb niks met Cobra te maken en ik ben ook geen "wilde" schilder. Ik weet niet hoe ik mezelf moet omschrijven, alle als het moet, zet me dan maar bij de expressionisten,” foetert hij zacht.
— Yves Jansen, Ysbrant is de schilder van de speelsheid, deredactie.be.
Naast schilderijen - sommigen van monumentale afmetingen - maakt Ysbrant ook grafisch werk: etsen, litho's en zeefdrukken.
Een aantal werken zijn permanent geïnstalleerd. Een fresco is te vinden in café De Muze (Antwerpen). De wandschildering 'De Meester en Margarita' kan bezocht worden in antiquariaat Demian (Antwerpen). Ysbrant werkte ook aan achterdoeken voor diverse theatervoorstellingen (Oidipoes/Kommentaar, Blauwe Maandag Compagnie, Antwerpen, 1987. Een Midzomernachtdroom, Ger Thijs/Orkest 18e eeuw, Amsterdam, 1997).