In de wereld van vandaag heeft Coby Lankester een ongekende relevantie gekregen. Of het nu vanwege de impact ervan op de samenleving, de invloed op de cultuur of de relevantie ervan op wetenschappelijk gebied is, Coby Lankester is voor veel mensen over de hele wereld een interessant onderwerp geworden. Terwijl we de verschillende facetten van Coby Lankester onderzoeken, is het belangrijk om het belang ervan, de implicaties ervan en de mogelijke gevolgen die het zou kunnen hebben voor ons milieu te bespreken. In dit artikel zullen we Coby Lankester grondig onderzoeken en de relevantie ervan op verschillende gebieden van het dagelijks leven ontdekken.
Coby Lankester | ||||
---|---|---|---|---|
Volledige naam | Coby Lankester | |||
Geboren | 18 februari 1918 | |||
Overleden | 18 oktober 2002 | |||
Land | ![]() | |||
Nevenberoep | muziekpedagoog, pianist | |||
Instrument | piano | |||
Belangrijkste werken | Les Papillons, Ballet Music (1950-1965) | |||
(en) MusicBrainz-profiel | ||||
|
Coby Lankester (Amsterdam, 18 februari 1918 - 18 oktober 2002) was een Nederlands componiste en pianiste.
Lankester studeerde van 1932 tot 1936 piano bij Ulfert Schults en Jan Odé, harmonie bij Hendrik Andriessen en Jan Elderhof aan het Conservatorium van Amsterdam. Verder studeerde zij compositie bij Sem Dresden.
Lankester had een groot improvisatietalent en zij werd al gedurende haar studies gevraagd om balletlessen te begeleiden. Zij had een affiniteit voor ballet en ontwikkelde haar eigen stijl voor de begeleiding van het danstheater. Dit voerde tot opdrachten voor balletmuziek, eerst in 1934 van de danseres Els Keezer.[1] In 1944 raakte zij bekend met Hans Snoek, de danseres, danspedagoge en oprichtster van het Rotterdamse dansgezelschap Scapino Ballet. Het ontstond een zeer intensieve artistieke samenwerking tot 1970.
In 1949 werd zij vaste begeleidster aan de Academie voor Lichamelijke Opvoeding (A.L.O.) in Amsterdam; in 1956 werd zij benoemd tot docente voor "Muziek en beweging" aan de A.O.L.. Deze functie vervulde zij tot 1982, toen zij met pensioen ging.
Als componiste schreef zij voornamelijk voor haar instrument, het piano. Op advies van dirigent Anton Kersjes en de muziekuitgever Jan Molenaar bewerkte zij een aantal van haar balletwerken tot afgeronde pianostukken. In 1992 ontving zij de International Golden Rose Award.[2]